Di Rupo: rechts socialisme

Het is duidelijk dat Di Rupo veel heeft nagedacht over de hervormingen. Hij heeft oplossingen om de uitgaven te verminderen en de inkomsten te verhogen, net zoals het past bij goed budgetbeheer. Zijn nota van plusminus 100 pagina's bevat veel goede punten en tegelijkertijd veel dat me bang maakt. Tijdens het doorlezen van de nota vroeg ik me vaak af of het werkelijk door een socialist was opgesteld. In al mijn naïviteit nam ik aan dat het een meer links karakter zou hebben.

Alle punten in de nota overlopen en toelichten zou hier een zeer lang artikel opleveren. Daarom wil ik me enkel focussen op de begroting. Er zijn 4 manieren om financiële problemen op te lossen:
1. vergroten van de inkomsten om de uitgaven te kunnen dekken
2. verkleinen van de uitgaven zodat de inkomsten voldoende zijn
3. investeren om zo toekomstige inkomsten te kunnen garanderen
4. een combinatie van bovenstaande methoden om zo een nieuw evenwicht te bereiken

Het klinkt allemaal logisch: leef volgens je budget. Op staatsniveau is het niet anders. Sommige voorstellen krijgen van mij een staande ovatie en sommige maken me kwaad en bang tegelijkertijd. Het lijkt alsof Di Rupo verdwaald is in het bos van de compromissen en bereid is rechtse voorstellen op te nemen in zijn nota om zo het land te redden. Maar een rechtser koers, is dat het land redden?

Hoe meer ik lees, hoe meer ik de indruk krijg dat hij alle partijen tegemoet wou komen. Iedereen krijgt wat in de pap te brokken, ook al maken sommige ingedriënten de pap zeer bitter. De smaak van de pap is belangrijker dan wat erin wordt gedaan. Het maakt niet uit wie zijn zin krijgt in het politiek spel, het doel is een land dat goed werkt en waar de burgers zich goed voelen. Maar is dat mogelijk met deze voorstellen?

Sommige punten lijken volledig onverenigbaar. Zo vind ik de strijd tegen werkloosheid zeer goed, maar is dat verenigbaar met de hogere inzetbaarheid van diegenen die de pensioenleeftijd hebben bereikt of met de vermindering van de uitgaven van de overheid? Het verhogen van het minimum belastbaar loon is een voordeel voor de werknemer waar ik zeker achter sta, maar dalen de overheidsinkomsten niet hierdoor? De financiële voordelen voor KMO's en zelfstandigen kan ik alleen maar toejuichen, maar heeft dat ook geen effect op de inkomsten? Is dat het probleem niet verschuiven?

Ik lees veel over efficiëntie verhogen, over splitsen van de bevoegdheden en verminderen van de uitgaven. In mijn oren klinkt dat als: meer werkgroepen, meer vergaderingen met belegde broodjes en een hogere werkdruk voor de werkende mens (ambtenaren in het bijzonder). Zal dat de koopkracht verhogen? Ik denk het niet.

De voorstellen die gemaakt zijn, hebben een bittere rechtse smaak. Sommige komen verhuld in een links omhulsel, maar zodra je door dat omhulsel bent, proef je de echte smaak en dat is bitter. Als ik in mijn kristallen bol kijk, zie ik geen stabiel land met tevreden burgers, maar integendeel: ik zie een land dat verder verscheurt geraakt door het gekibbel om kruimels en beslissingsrecht. Ik zie dat de rijken rijker worden en dat bedrijven financiële voordelen krijgen onder het mom van het stimuleren van investering. Ik zie de gewone burgers harder werken dan tevoren en onzekerheid bij diegenen die hun weg op de arbeidsmarkt niet hebben kunnen vinden. Alles waar een aantal generaties geleden voor gestreden is, lijkt verdwenen.

De mooie beloften die het volk krijgt zoals de vermindering van bepaalde lasten of een efficiënter gezondheidszorg en een snellere justitie wegen niet op tegen de offers die de gewone werkende mens moet brengen. Al deze mooie beloften kosten geld en dat geld zal weer bij ons gehaald worden, niet bij de bedrijven, niet bij de miljonairs aan wie slechts tijdelijk een crisisbijdrage wordt gevraagd, maar aan de gewone werkende mens. De werkzoekenden zullen onder meer druk gezet worden waardoor de stroom naar de OCMW enkel toeneemt. De kloof tussen arm en rijk zal meer wrevel brengen, meer jaloezie, hebzucht en bijgevolg meer criminaliteit. De investering in een snellere justitie (en betere gevangenissen) zullen we in de toekomst zeker nodig hebben.

Rest bij mij natuurlijk de vraag: wat met onderwijs? Moeten we daar niet in investeren? Beste meneer Di Rupo, we schuiven de hete patat door naar de komende generaties. Moeten we er dan niet voor zorgen dat ze die kunnen aanpakken? Zouden we niet beter in kinderen en jongeren investeren zodat wij, als wij later terug pap gevoerd worden, gerust kunnen zijn dat ze voor ons zullen zorgen? Is het niet onze verantwoordelijkheid om te zorgen dat de komende generaties niet onder dezelfde lasten gebukt gaan? Geef het onderwijs meer middelen en jongvolwassenen een betere begeleiding en u zal zien dat er geen nood is aan rechtse maatregelen.

Socialisme eindigt waar rechtse voorstellen worden gemaakt.