Onze Aydan (1j) is altijd een uitdaging geweest om eten te geven. Zowel de "traditionele" methode als Rapley zorgden voor extra stress bij mij. Niets mag in zijn mond zonder dat hij het zelf heeft bestudeerd. Rapley leek dus de ideale methode, dat had immers ook bij zijn grotere broers gewerkt. Maar zo'n rommel... dat hadden we niet meegemaakt (hoewel zijn broers de kunst van rommelmaken ook goed kenden). Elke maaltijd kiepert hij zijn bordje om en wat hem niet bevalt, smijt hij gewoon weg. Als er één ding op zijn bord ligt, eet hij het braaf op voordat hij zijn bordje op de grond gooit. Het lijkt bijna een ritueel: eten, bordje vastpakken, eens goed ronddraaien, eventueel eens aan likken en weggooien.
Tot gisteren begreep ik niet wat er juist aan de hand was. Eergisteren heeft hij een "sprongetje" gemaakt. Ineens begon hij spulletjes terug te geven, niet willekeurig maar de juiste spullen aan de juiste persoon. Afstandsbedieningen, speelgoed, een balpen, iedereen krijgt zijn spulletjes als ze rondslingeren. Heel handig! Toen ik hem een bordje met een stuk brood gaf, was ik voorbereid op rommel. Maar onze Aydan nam het brood van zijn bord, bekeek het bordje heel kort en gaf het aan mij. Net alsof hij wou zeggen: "Nee, dank je, daar heb ik geen zin in. Dat kan ik niet eten." . Toen ik hem even later terug een bordje gaf, lachte hij en begon hij er vrolijk mee te spelen. "Nu heb ik er wel zin in! Hier speel ik graag mee!".
En zo was het mysterie opgelost: met een bord is hij niets als hij honger heeft: je kan het niet eten en spelen doe je ook niet als je honger hebt. En blijkbaar zijn het allemaal mijn bordjes want ik krijg ze telkens terug.
donderdag 14 juli 2011
Abonneren op:
Reacties plaatsen (Atom)
0 reacties:
Een reactie plaatsen